
LMP's zijn niet echt mijn soort auto's, maar als er een nieuwe speler op de markt is die iets leuks uitbrengt word ik toch wel nieuwsgierig. Op Resisbarna had ik al iets over over de Courage gelezen; die test was knap positief. Het enige kommentaar dat ze daar op de auto hadden was dat hij erg laag op de baan lag en de de motor met de standaard overbrenging wat te agressief reageerde.

De eerste indruk was niet best. De auto lag los in de doos en daardoor was de achterspoiler tijdens het transport vanuit Spanje afgebroken. De oorzaak voor die schade is simpel: de auto zit met een schroef zonder ring of andere versteviging vast op een kartonnen bodem. Die schroef wordt er dus heel makkelijk doorheen getrokken. De afwerking is ook niet om over naar huis te schrijven. Duidelijke gietnaden aan de zijkanten, een achteras die uit het midden zit en geen chroom in de koplampen zodat die er niet echt als lampen uit zien.

Voor de rest is de carrosserie wel redelijk gedetailleerd, alleen vallen de spiegels een beetje uit de toon. Ze zijn bijna zo groot als het hoofd van de rijder. Voor een raceversie had er van mij ook wel een lexan interieur in mogen zitten. Nu is het een vlakke plaat met een rijder vanaf de schouders en een half stuurtje.

Het inlopen begon goed met weinig mechanisch geluid op 4,5 Volt. Na een uurtje werd het geluid wat sterker, er kwam een trilling in die steeds erger werd. Het kroonwiel was aan vervanging toe. Met een Slot.it kroonwiel ging het wat beter. De achterspoiler die ik er weer aan gelijmd had brak weer af toen ik de body van de tafel stootte. Die steuntjes zijn echt veel te zwak dus nu heb ik hem er maar af gelaten en opzij gelegd totdat ik de auto misschien eens in een wedstrijd ga gebruiken. Om het uiterlijk een beetje op te knappen heb ik hem blauw gespoten en de komplampen bijgewerkt, zo ziet het er tenminste een beetje acceptabel uit.

De eerste rijtest op de Fleischmann baan van MTRC Wormer viel niet tegen. De grip van de banden kon wat beter, maar over het algemeen was er lekker met de auto te rijden. Hij ligt goed op de baan en zit qua karakter een beetje tussen de Spirit Reynard en Dallara in. De standaard gewichtsverdeling is OK, de neus blijft goed in het slot en de achterkant heeft geen neiging tot plotseling uitbreken. De motor is er duidelijk eentje van de generatie vóór de huidige koppel-monsters, er zit niet veel pep in. Dat is niet negatief bedoeld, het is gewoon een allemansvriend die je niet zal verrassen. Als het een hond was zou het een labrador zijn.
Bij Schoonderbeek op een Ninco baan deden de banden het wat beter, ze hadden daar wat meer grip. Het zwakke punt was nu duidelijk de motor. Het rechte stuk daar is wat langer en nu viel pas op dat er veel te weinig snelheid in zit. Een zwaardere overbrenging zou dat kunnen verhelpen, maar dan verlies je trek- en remkracht en standaard loopt hij daar al niet van over. Jammer dat Hobby Slot niet de nieuwe HSR-4 motor er in heeft gezet, die is stukken beter in dat opzicht.
Mijn eindoordeel is dat het een goed rijdende auto is die door matige afwerking en een motor met te weinig fut niet tot zijn recht komt. Van een model dat gepresenteerd wordt als een wedstrijdauto zou je volgens mij meer mogen verwachten.
2 opmerkingen:
Wat je hier zie lijkt qua uiterlijk (wielen, spiegels) en qua afwerking allemaal erg veel op de Spirit Dallara Sport. Komt het niet gewoon uit dezelfde fabriek?
Die Dallara is af fabriek ook te laag. In Wormer kwam ik er niet eens mee rond en in Kampen liep ik er ook mee vast. Achterop heb ik daarom nu Ninco ProRace velgen gezet en de achterwielen zijn naar voren verhuist.
Het komt niet uit de zelfde fabriek, Hobby Slot neemt alleen graag goede ideeën over. Zo'n Dallara Sport heb ik ook en de Courage heeft minder problemen met de bodemspeling dan de Dallara.
Een reactie posten