Volgende maand bij de Classic Cup in Almere: mijn NSR P68 Monster. Zien of hij zich ook op een Carrera baan thuis voelt, ik heb al ruim twee jaar niet meer op een andere baan dan die van Schoonderbeek gereden.
18 april 2011
17 januari 2010
SCX RX-42 deel 2
Afgelopen donderdag heb ik de Little Terror op de baan kunnen uitproberen. In een SCX Pro Audi was hij met een overbrenging van 8/28 idioot snel op de rechte stukken. In bochtige gedeeltes was hij ook nog wel te beheersen hoewel het niet echt makkelijk was. Met zo'n snelle motor moet je echt constant vol geconcentreerd rijden om geen brokken te maken.
Hier is een videootje om te laten horen hoe hij klinkt.
Afgelopen donderdag heb ik de Little Terror op de baan kunnen uitproberen. In een SCX Pro Audi was hij met een overbrenging van 8/28 idioot snel op de rechte stukken. In bochtige gedeeltes was hij ook nog wel te beheersen hoewel het niet echt makkelijk was. Met zo'n snelle motor moet je echt constant vol geconcentreerd rijden om geen brokken te maken.
Hier is een videootje om te laten horen hoe hij klinkt.
10 januari 2010
SCX RX-42, maar dan anders
Op het Slotblog forum draait al een tijdje een topic van John Havlicek waarin hij beschrijft hoe hij oude motoren opnieuw windt en nieuw leven inblaast. Het zijn voornamelijk motoren uit de jaren zestig en begin jaren zeventig, maar in juli deed hij ineens een SCX motor. Ed Miller van SE Raceways had hem gevraagd of hij daar iets mee wilde doen en John zag er wel iets in. Hij draaide de commutator af om hem perfect rond te krijgen, wikkelde de motor met wat dikker draad en minder wikkelingen en balanceerde het anker. Het resultaat was dat de motor een stuk mooier liep en ook nog eens flink harder dan SCX ooit bedoeld had. Ed was zo onder de indruk van de motor dat hij hem Little Terror noemde en met John overeenkwam dat die ze op bestelling voor hem zou gaan maken. Ik ben gek op zulk technisch handwerk en bestelde er in november eentje. Half december postte John een foto van het binnenwerk van mijn motor op Slotblog:
Hij had wat meer materiaal van de commutator af moeten draaien dan anders, daarom was het nodig om hem te omwikkelen om te voorkomen dat hij bij hoge toerentallen uit elkaar zou vliegen. Volgens John liep de motor heel mooi en trok hij ongeveer één Ampère. Het toerental kon hij me niet vertellen; hij heeft geen toerenteller en zei alleen dat de motor goed klonk. Van Ed kreeg ik het advies om hem voordat ik hem in een auto zette eerst vijf minuten op 4 Volt in te laten lopen en dan nog eens vijf minuten op 5 Volt. Door de drukte bij de post aan het einde van het jaar kwam de motor uiteindelijk afgelopen dinsdag aan.
Op het eerste gezicht is er weinig aan te zien. Wanneer je er een normale SCX motor naast legt zie je dat het anker van de Little Terror wat meer glimt en er putjes in zitten waar geboord is om het te balanceren. Ook heeft John zijn handtekening "H" er in gegraveerd en het aantal windingen en de draaddikte aangegeven.
Op 4 Volt liep de motor al heel mooi. Zo op het oor schatte ik hem in op de snelheid van een Pro Speed op 12 Volt en hij trilde nauwelijks. Tegen het einde van de 5 Volt run pakte ik mijn toerenteller omdat ik toch wel benieuwd was hoe hard hij nou eigenlijk liep. 29.700 toeren zei het apparaat. Voor de zekerheid heb ik nog even met een andere motor waarvan ik het toerental ken gecontroleerd of het wel klopte; daar kwam niets geks uit. Weer terug naar de Little Terror en een tweede meting gaf wéér 29.700 toeren aan. Het toerental stijgt ongeveer evenredig met het voltage, dat betekent dat deze opgefokte SCX op 12 Volt ruim 70.000 toeren zou moeten draaien. Gelukkig zit er op mijn regelaar een knop om het voltage terug te draaien, ik ben bang dat hij anders veel te snel zou zijn voor een normale baan. Donderdag maar eens gaan kijken hoe hij het in een auto doet.
Op het Slotblog forum draait al een tijdje een topic van John Havlicek waarin hij beschrijft hoe hij oude motoren opnieuw windt en nieuw leven inblaast. Het zijn voornamelijk motoren uit de jaren zestig en begin jaren zeventig, maar in juli deed hij ineens een SCX motor. Ed Miller van SE Raceways had hem gevraagd of hij daar iets mee wilde doen en John zag er wel iets in. Hij draaide de commutator af om hem perfect rond te krijgen, wikkelde de motor met wat dikker draad en minder wikkelingen en balanceerde het anker. Het resultaat was dat de motor een stuk mooier liep en ook nog eens flink harder dan SCX ooit bedoeld had. Ed was zo onder de indruk van de motor dat hij hem Little Terror noemde en met John overeenkwam dat die ze op bestelling voor hem zou gaan maken. Ik ben gek op zulk technisch handwerk en bestelde er in november eentje. Half december postte John een foto van het binnenwerk van mijn motor op Slotblog:
Hij had wat meer materiaal van de commutator af moeten draaien dan anders, daarom was het nodig om hem te omwikkelen om te voorkomen dat hij bij hoge toerentallen uit elkaar zou vliegen. Volgens John liep de motor heel mooi en trok hij ongeveer één Ampère. Het toerental kon hij me niet vertellen; hij heeft geen toerenteller en zei alleen dat de motor goed klonk. Van Ed kreeg ik het advies om hem voordat ik hem in een auto zette eerst vijf minuten op 4 Volt in te laten lopen en dan nog eens vijf minuten op 5 Volt. Door de drukte bij de post aan het einde van het jaar kwam de motor uiteindelijk afgelopen dinsdag aan.
Op het eerste gezicht is er weinig aan te zien. Wanneer je er een normale SCX motor naast legt zie je dat het anker van de Little Terror wat meer glimt en er putjes in zitten waar geboord is om het te balanceren. Ook heeft John zijn handtekening "H" er in gegraveerd en het aantal windingen en de draaddikte aangegeven.
Op 4 Volt liep de motor al heel mooi. Zo op het oor schatte ik hem in op de snelheid van een Pro Speed op 12 Volt en hij trilde nauwelijks. Tegen het einde van de 5 Volt run pakte ik mijn toerenteller omdat ik toch wel benieuwd was hoe hard hij nou eigenlijk liep. 29.700 toeren zei het apparaat. Voor de zekerheid heb ik nog even met een andere motor waarvan ik het toerental ken gecontroleerd of het wel klopte; daar kwam niets geks uit. Weer terug naar de Little Terror en een tweede meting gaf wéér 29.700 toeren aan. Het toerental stijgt ongeveer evenredig met het voltage, dat betekent dat deze opgefokte SCX op 12 Volt ruim 70.000 toeren zou moeten draaien. Gelukkig zit er op mijn regelaar een knop om het voltage terug te draaien, ik ben bang dat hij anders veel te snel zou zijn voor een normale baan. Donderdag maar eens gaan kijken hoe hij het in een auto doet.
20 december 2009
ACD Pro 3 regelaar
Op een Italiaans forum las ik laatst een mooie opmerking over regelaars. "Een regelaar is als een paar schoenen: op alle schoenen kun je lopen, maar om te dansen heb je een goed passend paar nodig." Totdat de Slot.it SCP-1 uitkwam reed ik met een NSR regelaar. Met de Slot.it kon ik al snel de tijden van de NSR evenaren, maar toch ligt hij me niet helemaal. Een Parma behuizing vind ik wat lekkerder in de hand liggen.
Een paar weken geleden hadden ze bij Schoonderbeek een paar ACD Pro regelaars. Ron reed er gelijk een stuk sneller mee dan met zijn oude Muco regelaar, daarom vroeg ik hem of ik hem ook even mocht proberen. Hij voelde gelijk vertrouwd aan in de hand, een soort van mix van de beste eigenschappen van de NSR en de Slot.it. Binnen zes rondjes was ik met mijn Abarthje twee tiende sneller dan ik met die andere regelaars gereden had. Daarop begon het twijfelen. Ik had al twee hele goede regelaars, was het nou echt nodig om er nog eentje bij te gaan kopen?
De dag er na vertelde ik PorscheHarry over de regelaar; hij gebruikt een ACD Pro 5 voor zijn 1/24 auto's. Voor 1/32 vond hij hem wat te fel. Daar komt het schoenenverhaal weer de hoek om: ik houd er van als een regelaar fel reageert. Over het algemeen rijd ik vrij soepel, maar als het echt nodig is wil ik wat extra hebben om op een kort recht stuk tussen twee bochten tóch even te kunnen knallen. De baan van Schoonderbeek heeft een paar van die korte rechten waar dat een verschil uitmaakt.
De ACD geeft twee instelmogelijkheden voor de gevoeligheid. De eerste is een schakelaartje boven de trekker waarmee je kunt kiezen uit een zachte of progressieve respons. In de progressieve stand voelt zelfs een SCX motor snel aan, de bruikbaarheid van die stand houdt voor mij ongeveer op bij een NSR Shark 20. De zachte stand reageert vriendelijker; die kun je met fellere motoren gebruiken.
Met de grijze draaiknop boven op de regelaar kun je de fijnafstemming doen. Als het met die twee niet meer lukt kun je altijd het voltage nog terug draaien met de kleine middelste knop boven op de regelaar.
De rode knop regelt de remwerking; de rem van de ACD is eigenlijk waar je het meest aan moet wennen. Wanneer je bij andere regelaars het gas een beetje los laat rolt de wagen een beetje uit totdat de nieuwe snelheid bereikt is; de ACD gebruikt de stroom die de motor in die fase opwekt en dwingt de motor daar mee naar zijn nieuwe snelheid. De motor reageert daardoor wat directer. De tijd van de overgang tussen gas geven, remmen en opnieuw gas geven is korter en zodra je daar aan gewend bent merk je dat je rondetijden sneller worden.
Voor mij is dit de beste regelaar die ik tot nu toe ben tegengekomen. Hij ligt lekker in de hand, de trekker gaat heel soepel en hij geeft me meer controle over de auto dan andere regelaars.
Op een Italiaans forum las ik laatst een mooie opmerking over regelaars. "Een regelaar is als een paar schoenen: op alle schoenen kun je lopen, maar om te dansen heb je een goed passend paar nodig." Totdat de Slot.it SCP-1 uitkwam reed ik met een NSR regelaar. Met de Slot.it kon ik al snel de tijden van de NSR evenaren, maar toch ligt hij me niet helemaal. Een Parma behuizing vind ik wat lekkerder in de hand liggen.
Een paar weken geleden hadden ze bij Schoonderbeek een paar ACD Pro regelaars. Ron reed er gelijk een stuk sneller mee dan met zijn oude Muco regelaar, daarom vroeg ik hem of ik hem ook even mocht proberen. Hij voelde gelijk vertrouwd aan in de hand, een soort van mix van de beste eigenschappen van de NSR en de Slot.it. Binnen zes rondjes was ik met mijn Abarthje twee tiende sneller dan ik met die andere regelaars gereden had. Daarop begon het twijfelen. Ik had al twee hele goede regelaars, was het nou echt nodig om er nog eentje bij te gaan kopen?
De dag er na vertelde ik PorscheHarry over de regelaar; hij gebruikt een ACD Pro 5 voor zijn 1/24 auto's. Voor 1/32 vond hij hem wat te fel. Daar komt het schoenenverhaal weer de hoek om: ik houd er van als een regelaar fel reageert. Over het algemeen rijd ik vrij soepel, maar als het echt nodig is wil ik wat extra hebben om op een kort recht stuk tussen twee bochten tóch even te kunnen knallen. De baan van Schoonderbeek heeft een paar van die korte rechten waar dat een verschil uitmaakt.
De ACD geeft twee instelmogelijkheden voor de gevoeligheid. De eerste is een schakelaartje boven de trekker waarmee je kunt kiezen uit een zachte of progressieve respons. In de progressieve stand voelt zelfs een SCX motor snel aan, de bruikbaarheid van die stand houdt voor mij ongeveer op bij een NSR Shark 20. De zachte stand reageert vriendelijker; die kun je met fellere motoren gebruiken.
Met de grijze draaiknop boven op de regelaar kun je de fijnafstemming doen. Als het met die twee niet meer lukt kun je altijd het voltage nog terug draaien met de kleine middelste knop boven op de regelaar.
De rode knop regelt de remwerking; de rem van de ACD is eigenlijk waar je het meest aan moet wennen. Wanneer je bij andere regelaars het gas een beetje los laat rolt de wagen een beetje uit totdat de nieuwe snelheid bereikt is; de ACD gebruikt de stroom die de motor in die fase opwekt en dwingt de motor daar mee naar zijn nieuwe snelheid. De motor reageert daardoor wat directer. De tijd van de overgang tussen gas geven, remmen en opnieuw gas geven is korter en zodra je daar aan gewend bent merk je dat je rondetijden sneller worden.
Voor mij is dit de beste regelaar die ik tot nu toe ben tegengekomen. Hij ligt lekker in de hand, de trekker gaat heel soepel en hij geeft me meer controle over de auto dan andere regelaars.
13 december 2009
NSR Abarth 500 Assetto Corse
Een paar weken geleden stond er weer iets moois op me te wachten bij Schoonderbeek: de NSR Abarth 500 Assetto Corse. NSR lijkt met ieder nieuw model dat ze uitbrengen gedetailleerder te gaan werken, gelukkig zonder dat dat ten koste gaat van de rij eigenschappen.
Onder de huid bekende techniek: de zelfde motor en motorsteun als de Porsches en Fords. Omdat het een smal autootje is (56 mm) moesten er achter ook vrij smalle bandjes onder. Ze zijn 19x9 mm en rondom zijn de zelfde wielen gebruikt die op de Clio en Punto als voorwielen dienen, ook weer omdat er zo weinig ruimte achter is.
Vers uit de doos met enkel de magneet er uit was de auto verbazend snel en stabiel. Hij had geen moeite om een Slot.it Alfa bij te houden en kon hem in de bochtige gedeeltes zelfs op sommige punten voorbij steken. Hij is enorm wendbaar en reageert fel op het gas, voor zo'n licht autootje is de Shark 20 ruim voldoende. De standaard Supergrip banden doen het prima op Ninco asfalt, in de caroussel stuiterde de auto zelfs wat op meer dan genoeg grip duidt.
Hij heeft een lichte neiging om rechtdoor te gaan wanneer je te vroeg op het gas gaat en als je in één keer het gas er vol op zet wil hij ook zijn neus optillen. Met een klein beetje lood en een gevoelige vinger is het echter allemaal goed te controleren. Wat mij betreft is dit de slotcar van het jaar.
Bij de introductie meldde NSR dat ze in samenwerking met de importeurs een Trofeo Abarth 500 gaan organiseren, in voorbereiding daar op hebben we bij Schoonderbeek afgelopen donderdag de eerste Abarth race gehouden. Hier een foto van het podium, we hebben hard wat modellen in andere kleuren nodig. Het is een prachtig gezicht om vier van die gifkikkertjes over de baan te zien stuiven, met vier witte is het alleen af en toe een beetje onoverzichtelijk.
Familiefoto. Van links naar rechts PRS Abarth 595, SCX Seat 850, Racer Abarth 500 en NSR Abarth 500 Assetto Corse.
Een paar weken geleden stond er weer iets moois op me te wachten bij Schoonderbeek: de NSR Abarth 500 Assetto Corse. NSR lijkt met ieder nieuw model dat ze uitbrengen gedetailleerder te gaan werken, gelukkig zonder dat dat ten koste gaat van de rij eigenschappen.
Onder de huid bekende techniek: de zelfde motor en motorsteun als de Porsches en Fords. Omdat het een smal autootje is (56 mm) moesten er achter ook vrij smalle bandjes onder. Ze zijn 19x9 mm en rondom zijn de zelfde wielen gebruikt die op de Clio en Punto als voorwielen dienen, ook weer omdat er zo weinig ruimte achter is.
Vers uit de doos met enkel de magneet er uit was de auto verbazend snel en stabiel. Hij had geen moeite om een Slot.it Alfa bij te houden en kon hem in de bochtige gedeeltes zelfs op sommige punten voorbij steken. Hij is enorm wendbaar en reageert fel op het gas, voor zo'n licht autootje is de Shark 20 ruim voldoende. De standaard Supergrip banden doen het prima op Ninco asfalt, in de caroussel stuiterde de auto zelfs wat op meer dan genoeg grip duidt.
Hij heeft een lichte neiging om rechtdoor te gaan wanneer je te vroeg op het gas gaat en als je in één keer het gas er vol op zet wil hij ook zijn neus optillen. Met een klein beetje lood en een gevoelige vinger is het echter allemaal goed te controleren. Wat mij betreft is dit de slotcar van het jaar.
Bij de introductie meldde NSR dat ze in samenwerking met de importeurs een Trofeo Abarth 500 gaan organiseren, in voorbereiding daar op hebben we bij Schoonderbeek afgelopen donderdag de eerste Abarth race gehouden. Hier een foto van het podium, we hebben hard wat modellen in andere kleuren nodig. Het is een prachtig gezicht om vier van die gifkikkertjes over de baan te zien stuiven, met vier witte is het alleen af en toe een beetje onoverzichtelijk.
Familiefoto. Van links naar rechts PRS Abarth 595, SCX Seat 850, Racer Abarth 500 en NSR Abarth 500 Assetto Corse.
04 augustus 2009
Fly Racing BMW M1
Er stonden de laatste tijd flink wat Fly auto's voor weinig op eBay; een mooie kans om een koopje te scoren. Voor de aardigheid bood ik 25 Euro op een BMW M1 en tot mijn verbazing ging niemand daar overheen. Een week later lag er een pakketje op me te wachten toen ik thuis kwam.
Het chassis doet denken aan dat van de F40 Racing met zijn verende motorsteun en in hoogte verstelbare vooras.
De standaard motor was me iets te tam en moest het veld ruimen voor de Avant Slot Master motor uit de Peugeot 207. De wielen en banden konden me ook niet overtuigen, daar kwamen NSR exemplaren voor in de plaats met de zelfde banden die normaal onder een Mosler zitten: lekker breed van achter.
De auto rijdt zo erg lekker. Hij is behoorlijk snel, maar twee tienden langzamer dan mijn snelste Moslers en mijn Slot.it F40, en gaat fluisterstil over de baan. Met een beetje konstant rijden zonder uitvliegers zou hij zo maar eens een race kunnen winnen. In ieder geval leuk om weer eens een andere auto op de baan te kunnen zetten die er nog goed uit ziet ook.
Er stonden de laatste tijd flink wat Fly auto's voor weinig op eBay; een mooie kans om een koopje te scoren. Voor de aardigheid bood ik 25 Euro op een BMW M1 en tot mijn verbazing ging niemand daar overheen. Een week later lag er een pakketje op me te wachten toen ik thuis kwam.
Het chassis doet denken aan dat van de F40 Racing met zijn verende motorsteun en in hoogte verstelbare vooras.
De standaard motor was me iets te tam en moest het veld ruimen voor de Avant Slot Master motor uit de Peugeot 207. De wielen en banden konden me ook niet overtuigen, daar kwamen NSR exemplaren voor in de plaats met de zelfde banden die normaal onder een Mosler zitten: lekker breed van achter.
De auto rijdt zo erg lekker. Hij is behoorlijk snel, maar twee tienden langzamer dan mijn snelste Moslers en mijn Slot.it F40, en gaat fluisterstil over de baan. Met een beetje konstant rijden zonder uitvliegers zou hij zo maar eens een race kunnen winnen. In ieder geval leuk om weer eens een andere auto op de baan te kunnen zetten die er nog goed uit ziet ook.
20 juli 2009
Zomerstilte
Weinig geraced de afgelopen weken, er is vanwege vakantie en hitte even een pauze ingelast.
Mijn verzameling NSR Porsches is met de Salzburg set er bij compleet. Er is altijd wel een excuus te vinden om zo'n 917 te kopen. Gulf Porsches zijn gewoon mooi, de nummer 11 is van mijn held David Piper, de nummer 18 ook en Gijs van Lennep reed ook in die auto (dubbele reden), de rode Salzburg Porsche is de eerste Porsche die Le Mans overall won en de blauwe nummer 24 vind ik eigenlijk net weer wat mooier dan de rode.
Onder één van de NSR 917K's heb ik een zacht chassis gezet om te zien of wat extra flexibiliteit helpt. De Ninco baan bij Schoonderbeek is niet erg vlak en in theorie zou een chassis dat een beetje meer meegeeft de auto de baan beter laten volgen. Hij ligt nu inderdaad nog wat strakker op de baan en bij de eerste testjes was hij ruim een tiende seconde sneller. Bemoedigend genoeg om afgelopen donderdag ook maar zo'n chassis voor mijn Punto mee te nemen.
Mijn Alpine is terug van de Canadian Proxy Race. Hij is uiteindelijk tiende geworden van zeventien in zijn klasse, dat viel wat tegen. De meeste mensen vonden hem wat te fel en de banden deden het ook niet op alle banen even goed. De enige schade die hij in negen races heeft geleden is een verloren insert en toen ik aan de sleperschoen draaide brak daar een stukje van af. De serie had geen bocht langer moeten duren.
De eerste rally van de SCX Classic Rally Proxy is vorige week in Noorwegen gereden. Mijn Ford RS200 heeft zich daar van zijn beste kan laten zien. Hij won alle vijf de klassementsproeven in zijn klasse en pakte zo de overwinning in het totaalklassement. Ook op de proeven op de kortere bochtige baan wist hij de tegenstand op ruime afstand te houden; het lijkt er op dat het me gelukt is om een knappe allrounder in elkaar te zetten. De volgende halte is Denemarken op het kunstwerk dat PSRRFH in elkaar heeft gezet.
Mijn verzameling NSR Porsches is met de Salzburg set er bij compleet. Er is altijd wel een excuus te vinden om zo'n 917 te kopen. Gulf Porsches zijn gewoon mooi, de nummer 11 is van mijn held David Piper, de nummer 18 ook en Gijs van Lennep reed ook in die auto (dubbele reden), de rode Salzburg Porsche is de eerste Porsche die Le Mans overall won en de blauwe nummer 24 vind ik eigenlijk net weer wat mooier dan de rode.
Onder één van de NSR 917K's heb ik een zacht chassis gezet om te zien of wat extra flexibiliteit helpt. De Ninco baan bij Schoonderbeek is niet erg vlak en in theorie zou een chassis dat een beetje meer meegeeft de auto de baan beter laten volgen. Hij ligt nu inderdaad nog wat strakker op de baan en bij de eerste testjes was hij ruim een tiende seconde sneller. Bemoedigend genoeg om afgelopen donderdag ook maar zo'n chassis voor mijn Punto mee te nemen.
Mijn Alpine is terug van de Canadian Proxy Race. Hij is uiteindelijk tiende geworden van zeventien in zijn klasse, dat viel wat tegen. De meeste mensen vonden hem wat te fel en de banden deden het ook niet op alle banen even goed. De enige schade die hij in negen races heeft geleden is een verloren insert en toen ik aan de sleperschoen draaide brak daar een stukje van af. De serie had geen bocht langer moeten duren.
De eerste rally van de SCX Classic Rally Proxy is vorige week in Noorwegen gereden. Mijn Ford RS200 heeft zich daar van zijn beste kan laten zien. Hij won alle vijf de klassementsproeven in zijn klasse en pakte zo de overwinning in het totaalklassement. Ook op de proeven op de kortere bochtige baan wist hij de tegenstand op ruime afstand te houden; het lijkt er op dat het me gelukt is om een knappe allrounder in elkaar te zetten. De volgende halte is Denemarken op het kunstwerk dat PSRRFH in elkaar heeft gezet.
Abonneren op:
Posts (Atom)